Prawo pracy - jest to gałąź prawa obejmująca ogól regulacji w zakresie stosunku pracy konkretnego pracodawcy i pracownika jako stron stosunku pracy oraz regulacji dotyczących organizacji pracowników i pracodawców, układów i sporów zbiorowych, a także partycypacji i dialogu w zbiorowych stosunkach pracy. Prawo pracy jest zespołem norm związanych ze stosunkiem pracy, regulujących stosunki prawne pomiędzy pracownikiem a pracodawcą.

Kodeks pracy jest w systemie prawa pracy podstawowym aktem prawnym regulującym wzajemne prawa i obowiązki stron stosunku pracy. Regulacje dotyczące praw i obowiązków podmiotów stosunku pracy występują nie tylko w kodeksie, ale także w innych aktach prawnych, które zawierają albo odesłanie wprost do odpowiednich przepisów kodeksu pracy lub stanowią, że przepisy kodeksu mają zastosowanie do spraw nimi nie uregulowanych.

Prawo pracy jest to ogól norm prawnych regulujących społeczne stosunki pracy podporządkowanej i sprawy z nimi związane. Początki prawa pracy (zwany również prawem robotniczym) wiążą się z rewolucją przemysłową. Uzyskano ograniczenie pracy kobiet, dzieci, czasu pracy (w W. Brytanii czas pracy dzieci 1802, inspekcja pracy 1833), ubezpieczenia społeczne (Niemcy 1983-89), nadawanie mocy prawnej układom zbiorowym pracy między związkami zawodowymi a pracodawcami, normowanie umowy o pracę w kodeksach cywilnych. Prawo pracy kształtowało się pierwotnie w ramach prawa administracyjnego i cywilnego, wyodrębniło się jako samodzielna gałąź prawa po I wojnie światowej. Do rozwoju prawa pracy w skali między narodowej przyczyniła się MOP.

Więcej